een dagje Poverello in Brussel

Armoede. Het is een begrip waar we allemaal het liefst zo weinig mogelijk mee in

contact komen. Waarom zou je ook? Zo lang je genoeg geld hebt om je rekeningen te

betalen en je het je kan veroorloven om uit te gaan is er niets aan de hand. Dat maakt

ook dat we individuen die zich in een financieel minder bedeelde situatie bevinden het

liefst van ons ver vandaan houden. Volgens mij komt daar ook de stigma vandaan die

we anderen opspelden. “Als jij arm bent, ben ik – in vergelijking – rijker en heb ik niets

met jou te maken”, denken we dan vaak.

Op die manier kunnen we niemand uit hun isolement halen. Integendeel, we duwen ze

er nog verder in, met als gevolg dat armen zich buitengesloten voelen van de

maatschappij en het vaak moeilijk hebben om zich te redden in een maatschappij die

niets met hen te maken wil hebben.

Een organisatie die tegen de stroom in durft te roeien wordt dan vaak met enige

argwaan en meewarigheid bekeken. Toch vergt het enige moed om dat te doen,

aangezien de leden en medewerkers zich minstens voor een stuk identificeren met een

buitenklasse en dus geassocieerd worden met de zogenaamde ‘outsiders’.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik op zondag 22 augustus aan een misviering

van Poverello deelgenomen. Aan het uiterlijk van de parochianen – zo mogen we ze wel

noemen, denk ik – zou je niet kunnen zeggen dat ze in die ruime zaal zitten en praten

met andere lotgenoten omdat ze buitengesloten voelen en zich in de meeste gevallen in

een bijzonder precaire monetaire situatie bevinden. Velen waren die dag dan ook op

hun paasbest gekleed en niet te onderscheiden van de toeristen die wat verder op de

Vossenmarkt van hun koffie en pas gekochten dingen genoten.

Na de mis had ik een bijzonder gesprek met een ‘locataire’, wat zoveel wil zeggen dat hij

een slaapplaats huurt van Poverello. In een mix van Frans en Engels maakte hij me

duidelijk dat, om veiligheidsredenen, alleen mensen ouder dan vijftig jaar toegelaten zijn

tot het etablissement. Dat is trouwens bevestigd door de directeur van het Brusselse

filiaal. In ieder geval vertelde de locataire me dat in principe iedereen geduld wordt in het

zaaltje, ongeacht de afkomst. Dat kan ook moeilijk anders, zei hij, aangezien Poverello

Brussel zich midden in de Marollen bevindt, een wijk waar de nationaliteiten en talen

talrijk zijn.

Even later had ik een gesprek met Lucien Van Eetvelde, de coördinator – of directeur

als je wil – van de afdeling in Brussel. Hij vertelde me het hele verhaal van Jan

Vermeiren, een Leuvense arts, die Poverello had gesticht. Zijn bekering of toewijding tot

het katholicisme, zei Van Eetvelde, was een keerpunt in Vermeirens leven en was

dusdanig tekenend voor het ontstaan van de organisatie.

Het was een bijzondere ervaring om de mensen te mogen spreken die er vrijwillig hun

tijd en energie in steken in het proberen van iedereen te betrekken in de maatschappij

en zo te zorgen dat niemand zich uitgesloten moet voelen. Ten slotte zijn de mensen het

vermelden waard die dagelijks een bezoek brengen aan Poverello en toch een

beschermde wereld voor elkaar gecreëerd hebben.

About these ads

~ door Robert Guss op september 1, 2010.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers op de volgende wijze: